Persoonlijk verhaal #1- het masker afzetten

Hee lezer!

Wanneer je al langer mijn artikelen leest, weet je dat ik altijd tips en adviezen geef om meer uit je onderneming en leven te halen. Dit artikel heeft een heel andere insteek. Ik ga mijn masker afzetten. Het is tijd om je te laten zien wie ik echt ben.

De komende periode ga ik deze verhalen met je delen onder de noemer “Persoonlijk verhaal”.

Waarom deze persoonlijke verhalen?

Ik maakte veel mee en dat vormde mij tot de man die ik nu ben, 29 jaar oud en al 8 jaar ondernemer. Ik deelde daar weinig over en ik zal je vertellen waarom.

Al jong zetten we een masker op. Een masker dat door de  jaren heen zo vast gaat zitten dat wij denken dat het onze identiteit is. Vaak is dat niet zo. Dat beroemdheden niet zijn wie of wat ze lijken te zijn, kun je nog wel bevatten. Dat je niet bent wie je zelf denkt te zijn, is moeilijker te geloven.

Laten we eerlijk zijn: zo’n masker waardoor we ons voor kunnen doen als iemand die wij niet zijn is lekker veilig. Ons kwetsbaar opstellen en de buitenwereld laten zien wie we echt zijn, dat willen we écht niet. Dat dacht ik ook, totdat…

Maar laat ik bij het begin beginnen.

De pesterijen op school

Als jonge jongen had ik ontzettend weinig zelfvertrouwen. Ik leunde graag op andere mensen en liep met de groep mee, “follow the growth”.

Na een jaar zette ik een punt achter de theoretische leerweg (TL). Als echte puber ging ik liever gamen met mensen over de hele wereld. Ik volleybalde twee keer per week en in het weekend hadden we meestal een volleybalwedstrijd. Naast deze activiteiten zat ik ook in het Twents Jeugd Harmonie Orkest (TJHO), waarin ik keyboard speelde.

Ik leefde in de wereld van “populaire kinderen” en “normale kinderen”. Normaal zijn was niet tof en je was eerlijk gezegd regelmatig flink de lul. Tijdens mijn TL werd ik gepest. Niet zo erg als sommige anderen, laat ik deze verhalen niet gaan overdrijven. Het ging vooral over de populaire jongeren die weddenschappen afsloten dat ik een meisje niet mee uit kon vragen. Of het in de ochtend direct verknallen van mijn haren, waar toen flink wat haarlak in zat, zodat ik de rest van de dag voor schut liep of mijn kleren in de douches flikkeren na het sporten.

Met dit verhaal wil ik me ook niet zielig voordoen Misschien maakte jij die situaties ook wel mee.

Nu ik erop terugkijk, begrijp ik steeds beter waarom ik bepaalde dingen in het leven heb gedaan.

Ellende bij het orkest

Ongeveer 10 jaar lang heb ik in een orkest gezeten. Om het jaar gingen we met het TJHO twee weken naar Zuid-Frankrijk om een theaterproductie neer te zetten. De eerste twee keren waren ontzettend gaaf! Met 80+ mensen in de bus van Hengelo naar Zuid-Frankrijk en daar als één grote hechte club een top theaterproductie neerzetten en in de avonden drankjes doen.

De derde keer was een totale ramp. De volwassen mensen waren gestopt bij het orkest en er ontstonden vele groepjes. Weg was de hechte eenheid uit het verleden. Er was natuurlijk één “populaire groep” en daar hoorde ik niet bij.

Deze groep heeft mij twee weken het leven zo zuur gemaakt dat ik meerdere keren naar huis wilde. Het ging om pesterijen waarbij ze mij en mijn “vriendinnetje” flink voor schut zetten. Dit ging van schreeuwen in de bus door de microfoon tot bij de repetitie met publiek in een zaal een lied over ons zingen.

Na die twee weken van ellende ben ik gestopt bij het orkest. Het was genoeg en ik accepteerde niet langer meer dat mensen mij voor schut zetten.

Net zoals bij de schoolsituatie maakt het mij duidelijk waarom ik bepaalde keuzes heb gemaakt in mijn leven.

Hyperventilatie tijdens CIOS

Nog tijdens mijn situatie bij het orkest zat ik in het eerste jaar van het CIOS. Ik wilde graag sportleraar worden. De pesterijen zorgden er mede voor dat ik mijn heil zocht in sporten. Er gingen in die tijd ook flink wat potten protein doorheen, pre work-outs en andere rotzooi waarvan de gemiddelde sporter denkt dat hij het nodig heeft.

Wake-up call: de meeste supplementen zijn 100% rotzooi, maar dat wist ik toen nog niet. Tja, weer zo’n masker.

Toelating CIOS

Om toegelaten te worden tot het CIOS moest ik diverse testen doen. Van piepjes-test (op en neer rennen) tot aan hardlopen, diverse sporten en zwemmen. Zwemmen kan ik wel, duiken niet. En het niet kunnen duiken leverde een groot probleem op. Tijdens de testen moest ik namelijk flink wat meters onderwater zwemmen en we moesten ook een pop opduiken. Succes, als je niet kunt duiken! Dus hier “faalde ik”, vond ik, en door het falen kon ik niet naar het CIOS. Totdat ik een brief kreeg dat ik een schakelopleiding CIOS kon doen. Als je die 1 jaar deed, stroomde je daarna in voor de “hoofdopleiding” en dat deed ik.

Ik kan je vertellen dat het hier goed ging! De groep was leuk en we waren allemaal lekker bezig. Totdat er een dag kwam dat we EHBO-les hadden en ik last kreeg van een ‘aanval’. Ik kreeg het warm, was misselijk, begon flink te zweten en in paniek ben ik het lokaal uitgerend en de wc ingedoken en ging niet meer terug naar de klas. Na ongeveer 20 minuten kwam een van de leerlingen de wc binnen en vroeg wat er aan de hand was. Ik legde de situatie uit en vertelde ook dat een briefje halen dat ik ziek was of de klas weer in gaan geen opties waren.

Ik vluchtte naar buiten en gek genoeg: het probleem was verholpen.

De vicieuze cirkel

Ik ging naar huis en dacht dat mijn probleem verholpen was. De volgende dag ging ik weer naar school en ik hoefde maar één stap binnen te zetten en alle klachten kwamen meteen terug:

  • duizelig
  • paniek
  • stress
  • misselijk
  • zweten

Ik dacht echt “wtf gebeurt hier!” In paniek ging ik weer naar buiten en het probleem was direct opgelost. Vanaf die dag fietste ik iedere dag 4 uur lang rondjes of ging naar een kameraad om te gamen, waardoor mijn ouders dachten dat ik gewoon op school was.

Later begreep ik van een psycholoog dat ik in een vicieuze cirkel zat. Deze vicieuze cirkel zorgde ervoor dat zich in bepaalde dagelijkse situaties klachten voordeden en dat ik maar één optie zag: vluchten!

Hoelang ik het het voorliegen van mijn ouders volhield, weet ik niet meer. Ik weet nog wel dat het spijbelen aan licht kwam toen  mijn mentor mijn ouders opbelde en meldde dat ik vele dagen afwezig was en alle lessen had gemist. Gelukkig bleven mijn ouders er rustig onder en waren juist bezorgd over mijn gezondheid en ze wilden graag weten wat er aan de hand was. Die dag ging ik ook direct naar de dokter die mij doorverwees naar de psycholoog en die vertelde mij over de vicieuze cirkel.

Vicieuze cirkel: binnen zijn op een plek waar ik mij niet 100% fijn voel -> paniekaanvallen krijgen -> vluchten door naar buiten te gaan en te gaan fietsen -> probleem opgelost -> nieuwe situatie en het begint weer van voor af aan.

Die vicieuze cirkel was een geschenk!

Na verschillende sessies bij de psycholoog slaagde ik erin om de vicieuze cirkel te doorbreken. De klachten namen stap voor stap af en ik kwam er ook achter waarom de vicieuze cirkel een geschenk was.

Nou ja, heel eerlijk? Dat geschenk zie ik eigenlijk nu pas.

De vicieuze cirkel was namelijk een teken dat ik niet op mijn plek zat.

  • CIOS-opleiding was uiteindelijk niet wat ik wilde.
  • Het orkest gaf mij geen plezier meer.

Dankzij deze vicieuze cirkel gooide ik het roer totaal, maar dan ook echt totaal om. Ik ging de opleiding Multimedia Vormgeving volgen, waarbij ik in het 3e en 4e jaar mijn stages volgde bij een webdesignbedrijf. Hier ontdekte ik mijn grote passie voor marketing.

Grappig, vanaf de eerste dag dat ik het gebouw binnenliep voelde ik plezier en openheid. De muren kwamen niet meer op me af, er was ontzettend veel ruimte en zuurstof. Op een enkel keertje spijbelen na, genoot ik van iedere dag. Ik maakte deze opleiding met plezier af en kwam er ook achter wat op dat moment mijn passie was.

Ik werd een fitness-junkie

Op school zat ik goed in mijn vel en ik ging steeds vaker naar de sportschool. Ik vond het heerlijk om aan mijn lichaam te werken en ook de potten protein en andere rotzooi zorgden ervoor dat ik flink aan het groeien was. In de sportschool kreeg ik steeds vaker het complimentje van “Beast” en ook op school begonnen mensen mij om advies te vragen welke supplementen zij het beste konden gebruiken (once again…de meeste supplementen zijn rotzooi!)

Die aandacht had ik vroeger nooit, dus dit alles was een grote motivatie. Eerst was ik het sukkeltje zonder spiermassa, die een rode kop kreeg als er in de klas ook maar één vraag aan me werd gesteld. Ik hoorde het woord “homo” wel duizend keer, omdat ik een jongen was die wat meer emoties liet zien dan de “stoere jongens van de klas”.

Een nieuw masker

Door deze motivatie zette ik een nieuw masker op. Ik werd een echte fitness-junkie. Op Instagram had ik een account “gymrat woutey” waar ik de meest sexy *AHUM!* foto’s liet zien van mijn lichaam. Nee nee, geen dick-pictures etc., maar wel het type foto wat nu heel normaal is bij de jeugd. Hoe meer likes hoe beter! Er ging ook minstens € 200 euro per maand aan supplementen doorheen en mijn verslaving was niet te stoppen! In het weekend stappen tot zes uur, drie uurtjes slapen, wakker worden met alcohol nog in je lichaam, twee cafeïnetabletten erin, pre work-out (de ideale mix voor hartkloppingen) en als een zombie naar de sportschool. Daar kreeg ik na 15 minuten van een kameraad te horen dat ik maar beter naar huis kon gaan. Ik zag lijkwit en ik voelde me ook niet zo goed (no shit sherlock…)

Ik weet nog hoe ik in mijn appartement de trap letterlijk op kroop, mezelf op bed gooide met een bonzend hart (alcohol + cafeïnepillen + pre workout = niet zo slim!) en ik echt dacht dat ik dood ging.

Mijn moeder gebeld (die in paniek) en ik dacht alles nog leuker te maken door 1-1-2 te bellen. Die kreeg ik aan de telefoon en toen ik de vraag stelde: Kan ik dood gaan?” kreeg ik doodleuk het antwoord: “Misschien!”  en “Blijf rustig liggen. Het gaat over een paar uur wel over.”

Lekker dan, na 30 minuten kwamen mijn moeder en mijn zus in paniek aan de deur. Ze verklaarden me voor gek en de potjes cafeïne en andere troep belandden direct in de prullenbak. Het werd mij enigszins duidelijk dat dit niet de juiste weg was.

99% extern gefocust

Na het afronden van mijn opleiding Multimedia Vormgeving koos ik voor hbo-opleiding “Nieuwe Media”, want die opleiding lag het dichtst bij mijn socialmedia-marketing-interesse. Omdat ik zelf al vele boeken las en naar congressen ging, leerde ik daar niet veel en na 4 maanden stopte ik. Vanaf die dag begon ik mijn onderneming als “social-mediamarketing bureau”. Die zakelijke carrièreverhalen ga ik hier niet beschrijven, die kun je hier teruglezen.

Ondernemen vond ik echt geweldig om te doen! Vrijheid, je passie naleven en in het weekend lekker stappen en naar festivals omdat de zaken goed liepen. Sporten deed ik nog steeds, zes keer in de week, ik at 1 liter kwark per dag en jazeker, nog steeds bezig met supplementen om zo optimaal mogelijk te kunnen sporten en ga zo maar door. Mijn leven ging best oké. Een aantal relaties gehad die geen stand hielden, maar hé…, dat hebben de meeste van ons wel gehad.

Om “succesvoller” te worden koos ik voor een lifestylecoach / businesscoach die mij kon helpen met het optimaliseren van mijn bedrijf. Waar ik dacht dat we direct aan de slag zouden gaan met mijn business, werd mij eerst een spiegel voorgehouden.Tijdens de eerste sessies kwam ik er al achter dat ik 99% extern gefocust was. Ik was me hier zelf eerder nooit van bewust.

  • Ik trainde zoveel omdat ik complimentjes belangrijk vond.
  • Als ik één maand minder verdiende, dan faalde ik (dacht ik).
  • Tijdens festivals liep ik zonder shirtje, als schreeuw om vrouwelijke aandacht.
  • En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als ik deze punten nu lees, moet ik er zelf om lachen en ook zie ik het als een proces waar je als persoon doorheen gaat. Gelukkig kwam ik er in die periode achter dat ik niet mijn authentieke zelf was. Ik verborg me achter een masker en was niet de man die ik echt was.

Die dag begon ook de zoektocht naar mezelf.

Wie ben ik?

Deze vraag klinkt misschien wat “wanhopig” of “zweverig”, maar ik vroeg het mezelf echt af. Ik had namelijk sinds mijn jeugd al zoveel verschillende maskers op gehad.

Ik merkte dan ook dat dit traject behoorlijk lang ging duren. Zelfs na 1 jaar van coaching wist ik nog steeds niet wie ik echt was. Ik dacht dat ik het wist, totdat ik weer een masker van mezelf tegenkwam.

Door veel boeken over persoonlijke ontwikkeling te lezen, kwam ik erachter waar mijn leven echt om draait. Ik besefte ook dat alle momenten, zoals onder andere omschreven in dit verhaal, mij juist ontzettend goed geholpen hebben in waar ik nu als persoon sta. Die momenten van schaamte, pesterijen, hyperventilatie, wat ik nog steeds zo nu en dan heb tijdens mijn keynote presentaties, en ga zo maar door…, al deze momenten hebben mij de persoon gemaakt die ik nu ben.

De vele boeken die ik continu aan het lezen ben, hebben mij laten zien waar het leven echt om draait en wie ik echt als persoon ben. Twee boeken prijs ik echt de hemel in:

  1. De gesprekken met God
  2. Lewis Howes mask of masculinity (op de dag van typen ben ik halverwege het boek)

Ook Bart van den Belt heeft mij ontzettend veel geholpen. Ik zei dat ik klaar was met businesscoaches e.d., omdat ik vond dat ik ze niet meer nodig had. Bart heeft echter mijn ogen op persoonlijk vlak verder geopend dan dat ik zelf had durven dromen.

Een stap dichterbij de échte Wouter

Net zoals je op mijn “over mij pagina” kunt lezen, zijn de afgelopen jaren de grootste transformatiejaren geweest. Vooral 2018 was een ontzettend speciaal jaar voor mij. Een jaar waar ik samen met de liefde van mijn leven ben gaan samenwonen (Victoria McDonald) en ook een jaar waarin ik vele stappen maakte in mijn persoonlijke ontwikkeling en groei.

2018 was het jaar waarin ik van “money-minded” switchte naar “becoming a man of value!” Een mooie quote van Albert Einstein:

“Try Not to Become a Man of Success. Rather Become a Man of Value.”

Voorheen was geld zo ontzettend belangrijk voor mij, dat ik mijn klanten uit het oog verloor en dat niet alleen, ook de mensen om mij heen. Mijn onderneming stond op nummer 1 en dat had te maken met mijn “prestatie-masker” Hier ga ik het trouwens een andere keer over hebben.

Totdat ik er dankzij het boek “De gesprekken met God” achter kwam wat ik echt op deze wereld te doen heb:

Ik wil ontdekken wie ik echt ben en dat doe ik door het continu creëren van nieuwe ervaringen.

Door dit van mezelf te weten, begrijp ik nu ook de hele route die ik bewandelde en aan het bewandelen ben. Het leven is namelijk een scheppingsproces. We zijn continu aan het scheppen om erachter te komen wie we echt zijn.

  • Ik moest de CIOS-opleiding volgen om erachter te komen dat ik geen sportleraar wilde worden, maar op dat moment juist een marketeer.
  • Al die potten protein en andere rotzooi waren nodig om in te zien dat ik niet gezond bezig was en dat 1 van mijn interesses  de menselijke gezondheid (High performance) is.

Alles heeft een reden en je kunt daar achterkomen door het continu creëren van nieuwe ervaringen.

Dat is ook de reden waarom ik me dit jaar (2019) laat certificeren als high performance coach. Ik laat me certificeren omdat ik het maximale uit mijn leven wil halen, uit mijn gezondheid, relaties, passie, spiritualiteit en ga zo maar door.

En ik ben een coach geworden omdat ik ook anderen hierbij wil helpen. Ik wil mensen zo ontzettend graag helpen om hun ware “ik” te ontdekken. Om ze in te laten zien wat voor geweldig persoon ze zijn.

Veel mensen hebben maskers op gevormd door:

  • peuterspeelzaal
  • basisschool
  • leraren
  • klasgenoten
  • ouders
  • vrienden
  • collega’s
  • etc

Continu zijn er invloeden en we kunnen 2 keuzes maken:

  1. Accepteren dat mensen en situaties ons creëren (achter in de bus zitten)
  2. Zelf kiezen wie je wilt zijn en daarop actie ondernemen (voorin de bus zitten)

De 2e keuze “zelf kiezen” is niet gemakkelijk, maar gaat je zo ontzettend veel moois opleveren in het leven.

Waarom?

Dat is een vraag die ik mezelf vandaag de dag stel.

Waarom…

  • settelen voor weinig?
  • zou ik een gemiddelde gezondheid hebben?
  • wil ik mijn lichaam vergiftigen met alcohol en junkfood?
  • ga ik 5x snoozen als ik ook om 5:00 uur op kan staan en kan genieten van een nieuwe dag?
  • zou ik accepteren wie ik nu ben als ik weet dat ik zoveel meer ben en kan zijn?

Waarom, waarom, waarom?!

Dat is een vraag die ik mezelf vandaag de dag stel. Het leven is zo ontzettend mooi als je inziet wat er allemaal mogelijk is. Als je inziet dat je geen verkeerde dingen kunt doen. Alles is een leer- en scheppingsmoment om erachter te komen wie je echt bent en wilt zijn.

Daarom ook dit eerste persoonlijke verhaal

Met dit eerste persoonlijke verhaal geef ik je een indruk van de reis die we allemaal aan het maken zijn. Een reis met diepe dalen en euforische momenten. Een tocht die laat zien hoeveel diverse maskers we op hebben en dat de keuze aan ons zelf is of we deze maskers willen ophouden of er achter vandaan komen en ons juist kwetsbaar gaan opstellen.

Kwetsbaar opstellen, zodat we andere mensen in deze wereld nog beter kunnen helpen. Je gevoel toelaten zodat je aan jezelf kunt werken, waardoor je leven er nog mooier uit gaat zien dan het nu al doet.

Daarom hoop ik ook dat dit eerste persoonlijke verhaal je een beter inzicht geeft in welke weg ik bewandelde en nog altijd bewandel. Er is geen goed en fout in deze wereld en daarom kun je ieder type reactie onderaan dit artikel zetten en ik zal er het mooie in zien.

Bedankt voor het lezen van dit artikel.

And remember: there is more to come! :-)

4 antwoorden
  1. Nicole in het Veld
    Nicole in het Veld zegt:

    Wouter, ik volg jou al een tijdje. Ooit heb ik je zien presenteren in de Bibliotheek Hengelo, vandaar.
    Ik vind het prachtig om te lezen.. kwetsbaar knap! Je bent een voorbeeld voor velen!
    Echter vind ik het dan wel irritant…dat er weer zo een e-book en wekelijkse adviezen aangeboden worden! Dit gebeurt echt overal!
    Ik vond het niet in lijn met je authenciteit en je persoonlijke verhaal. Ik dacht gewoon fijn even een stukje te lezen. Maar misschien is dat wat naïf dan in deze tijd waar je gebombardeerd wordt met die “dingen”
    Ps. Ga je gaat geen challenge beginnen toch ;)
    Ben dan wel benieuwd naar je volgende verhaal.

    Beantwoorden
    • wouterkleinsman
      wouterkleinsman zegt:

      Hee Nicole! :D

      Bedankt voor je toffe reactie. Kwetsbaarheid zorgt ervoor dat mensen van je kunnen leren in plaats van dat je een muur tussen jou en andere gooit.
      Ik herken je nog van de Bibliotheek in Hengelo.

      Haha ik begrijp je reactie met betrekking tot de aanbieding van het e-boek.
      Ik volg altijd goed de resultaten op en als ik merk dat teveel mensen afhaken / mensen niks met het e-boek doen dan haal ik de banner weg.

      En noooo way! Wannabe-challenges daar doe ik niet aan.

      Oh wacht..ik heb een challenge! De challenge om geen challenge te doen ;-)

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *